Hanno Spijker

Ondertussen in Beieren

Betriebsausflug

Gisteren hebben we een erg leuk bedrijfsuitje gehad. Met de hele afdeling Communicatie & Navigatie zijn we naar de Tegernsee gegaan om een stukje door de bergen te wandelen naar de Schliersee. Deze wandeling heb ik maanden geleden ook al geprobeerd, toen begonnen we bij de Schliersee, helaas eindigden we toen ook bij de Schliersee en hebben we in een rondje gelopen. Deze keer ging het wél goed!

Na een korte klim vanuit Tegernsee kwamen we na ruim een uur aan bij een bergrestaurant waar we gingen lunchen. Hoe kan het ook anders: er werden pullen bier besteld met weißwurst und brez'n, een aantal gingen al aan de literpul maar met alleen een bakje yoghurt als ontbijt leek me dat toch een beetje onverstandig. Het was in ieder geval een goede lunch om nog de hele dag op te wandelen! 

Met een klein groepje collega's zijn we twee toppen opgeklommen tot een hoogte van 1440 meter. Echt een prachtig uitzicht was het niet want het was nogal mistig maar ondanks het druilerige weer was het echt een heel leuk dagje hiken!

Bij gebrek aan wind...

Het is me zo langzamerhand wel duidelijk dat je voor het kitesurfen beter niet naar Beieren kunt gaan. Het is toch wel balen om te zien dat er in Nederland zo vaak gesurft kan worden en hier is het toch bijna altijd windstil. En dan is er een keertje een dag wind, kom je bij het meer is de wind al weer weg... Tot op heden is het aantal dagen dat ik gesurft heb op twee vingers te tellen. Ik denk eerlijk gezegd dat het, gezien de statistieken, niet veel beter zal worden de komende weken. Dus moet er maar wat anders bedacht worden. Gelukkig heb ik leuke en sportieve collega's. Zo gaan we vaak beachvolleyballen, zijn we een aantal keer gaan wakeboarden en bergbeklimmen.

Twee weekenden terug heb ik met drie andere collega's plus aanhang de Obere Wettersteinspitze beklommen. Een prachtige berg maar dat was wel erg heftig voor iemand die nog nooit zoiets heeft gedaan. Het heftige avontuur begon al 's ochtends al: op de zaterdagochtend om 6 uur de wekker en 7 uur verzamelen. Na een uurtje stevig doorrijden op de Autobahn kwamen we in het Mittenwald, vlakbij de grens met Oostenrijk.

Toen de bergschoenen aangetrokken waren kon de tocht beginnen. Het ging al snel stijl omhoog door het bos, leuk begin! Toen we uit het bos kwamen konden we ons einddoel zien, een kale rots die behoorlijk verticaal de lucht in steekt. Ruim 4 uur later kwamen we aan bij de Alm (een weiland in de bergen, Heidi had hier kunnen rondhuppelen) waar aanhang ging uitrusten en de mannen gingen verder voor de laatste paar honder meter. Toen ik naar de top aan het klimmen was had ik af en toe mijn vraagtekens bij hoe verstandig dit was en ook twijfelde ik of ik levend weer naar beneden zou komen. De helling was stijl en je moest dubbelchecken of de steen waarop je ging staan of aan vast pakte niet los zat. Eerder op de route had ik al een bordje gezien dat iemand de afgrond in was gevallen en het niet meer heeft kunnen navertellen. Onderaan deze klim zag ik die niet, dus ja, dan zal het wel meevallen toch? 

Bij het bereiken van de top was alle angst verdwenen en was het genieten van het prachtige uitzicht over de Alpen. Het is verbazingwekkend dat op iedere top een kruis staat geplant, hoe ze die daar ooit op hebben gekregen is mij een raadsel, ze lijken in ieder geval te stammen uit een tijdperk waarin de helicopter nog niet was uitgevonden.

De afdaling viel gelukkig mee, op handen en voeten ging het niet zo snel maar liever traag en heel dan andersom! Na nog eens 4 uur begon ik het lopen toch wel een beetje zat te worden, m'n benen wilden niet meer. M'n kuitspieren gingen trillen als ik stil stond. Iedereen verheugde zich in een duik in het meer, het bleef ook bij een duik alleen, het water was ijskoud dus erin en gelijk er weer uit! De lokale bevolking had er minder moeite mee, zo gingen de bejaarden gerust 10 minuutjes zwemmen: die-hards.

Goed, daarna maar even zoals gewoonlijk in Beieren: bier en vlees. Ookal was het zwaar, ookal had ik twee dagen later nog spierpijn, en ookal heb ik liters gezweet, dit ga ik zeker nog eens doen!

Snowboarden!

Heel optimistisch heb ik ook m'n snowboard naar Duitsland gesleept. Natuurlijk ligt er in de zomer geen sneeuw, toch had ik gehoord dat er gletchers waren die ook in de zomer open waren. Veel gletchers zijn echter ook in de zomer dicht. Toch ben ik nog van plan een gletcher op te zoeken, als het goed is gaan er een paar per half september weer open en dan hoop ik met een of meer collega's na lange tijd weer eens te gaan snowboarden!

Ein Prosit der Gemütlichkeit

Het is bijna zover, in maart heb ik letterlijk al een voorproefje mogen nemen met het Starkbierfest, maar vanaf 17 september gaat het hier beginnen: Oktoberfest. Ik zit nog steeds te twijfelen of ik een Lederhosen zal kopen, waarschijnlijk, gezien de prijs, niet maar mocht ik nog een goedkope tegen komen...

Margriet in Tanzania

Ondertussen is ook Margriet naar het buitenland. Afgelopen weekend is ze aangekomen in Tanzania. Het was een hele cultuurshok: de komende drie maand zonder stromend water. Ja, dat is even wennen als je vanuit het luxe Nederland komt. Je kan haar belevenissen op haar blog volgen. Ik kan niet wachten om eind november ook die kant op te vliegen!

Maar eerst nog 7 weken Arbeit bij DLR

Nog een krappe twee maanden te gaan voor mijn contract bij DLR ten einde is. Ondertussen ben ik aardig op weg. Eind augustus heb ik mijn tussentijdse presentatie gegeven aan de Universiteit Twente, daar kon ik de eerste resultaten van mijn onderzoek al presenteren en men was positief over mijn presentatie. Daar was ik erg blij mee en daarom ga ik nu vol goede moed verder!

De communicatie technologiën die ik onderzoek ga ik simuleren met een computer, het is namelijk niet mogelijk honderden auto's uit te rusten met de benodigde electronica om het in het echt te gaan testen. Zelfs met supersnelle computers duren de simulaties behoorlijk lang, relatief valt het wel mee, er zijn namelijk ook collega's die weken moeten wachten tot hun simulatie klaar is, terwijl ik na een nachtje m'n eerste resultaten al heb! Dat scheelt want als er iets fout is kan ik het makkelijk weer opnieuw doen.

Nu het einde al behoorlijk in zicht komt, eigenlijk nog maar zeven weken, zie ik de kans dat ik écht klaar ben eind oktober steeds kleiner worden. Het idee was dat ik dan m'n verslag en alles af zou hebben, maar dat gaat vast niet lukken ben ik bang. We zullen zien, misschien komt er een snelle eindsprint en kom ik een heel eind, laten we het hopen!

Op 1 november hoop ik weer naar Nederland te rijden. Ik heb er ook wel weer zin in en de gedachte dat ik tegen het afronden van m'n master aan zit bevalt me ook wel! Nu snel naar bed, morgen moet ik weer doorploeteren met statistiek. Wat ik sinds het VWO eindexamen zoveel mogelijk heb proberen te vermijden komt nu op de valreep toch weer om de hoek kijken...