We zijn al weer lang en breed terug in Nederland, gewend aan de kou en druk bezig met al die lekkere en gevarieerde hapjes voor het kerstdiner... Om het verhaal toch compleet te maken is hier de laatste blog over mijn(en onze) reis door Tanzania!
Lekker op reis, lekker iets meer luxe! Haha, we nemen het er wel een beetje van.. :)
Mombasa is een stuk moderner dan de het deel van Tanzania waar ik tot nu toe geweest ben; er zijn veel hoge gebouwen, allemaal van steen/beton, vrouwen in (strakke) spijkerbroeken, gezellige barretjes en eetgelegenheden (inclusief veel soorten drank) en niet te vergeten: tijdens mijn verblijf is de stroom niet 1 keer uitgevallen!
Ik ben weer terug in Lushoto, na 5 weken in Shashui. Ik heb genoten van de afgelopen tijd; ik was bij superlieve mensen die het blijkbaar ook geweldig vonden dat ik bij hen logeerde. Oke, toegegeven, van Saidi had ik soms een beetje genoeg (vooral als ik moe was) maar ook hij bedoelt het allemaal goed. Als ik bij Juma in de auto wegrijd uit het dorp, staat een hele schare kinderen mijn naam te roepen en mij na te zwaaien..
Yes! Ik blijf nog een weekje in Shashui! Of het voor mijn onderzoek verstandig is weet ik niet, want waarschijnlijk kom ik hier wel minder aan werken toe dan wanneer ik in mn eentje in het huis in Lushoto zou zitten. Maar het is wel een stuk leuker :)
Afgelopen dinsdag is Hanno van München terugverhuisd naar Nederland, naar zijn ouders. Dinsdagnacht in mijn slaap krijg ik een mooie ingeving: mijn ouders wonen heel dicht bij Hanno’s ouders dus morgen kan ik mooi op de fiets naar Hanno en zie ik hem eindelijk weer! Enigszins teleurgesteld word ik ‘sochtends wakker; in Tanzania.
De metingen zijn gedaan; de laatste dagen in Shashui besteed ik aan internetten in Lushoto, pinnen in Korogwe en afscheid. Saidi is nu, 4 dagen voor mijn vertrek, al in de rouw. Toen ik vertelde wanneer ik weg zou gaan, was hij tijdens de rest van het gesprek ineens stil en keek heel sip. Aah.. hihi.
Het meten schiet op; de laatste dagen ga ik met Martin, die engels spreekt, het veld in. Omdat ik veel kleine metingen moet doen en daarbij wel wat hulp kan gebruiken, is iemand die engels spreekt niet overbodig. Op en gegeven moment hoor ik een geluid waarvan ik eerst denk dat het een brommer is. Martin zegt me rustig te gaan zitten en vertelt dan dat het geluid van een zwerm bijen is die langs trekt; als je ze lastig valt of je toevallig op hun pad bevind, zal dat op zn zachtst gezegd geen plezierige ervaring voor je zijn.
Tijdens mijn wandeltocht van het veld naar huis ontmoet ik vaak allerlei mensen. Vooral de oudere vrouwtjes zijn vaak aangemoedigd als ik ze in Swahili groet en zeggen dan van alles terug. Zolang het bij groeten blijft, versta ik het meeste wel, maar sommige vrouwtjes vragen me de oren van het hoofd, zelfs als ik niet begrijpend blijf kijken.
Ondanks de regen van de afgelopen tijd gaan de metingen redelijk: we hebben 3 meetapparaten (infiltrometers) en als we bij de 1e metingen aangekomen zijn bij wachttijden van 10 of 20 minuten, beginnen we vast met de metingen van de 2e, etc.
De korte regentijd, Vuli genaamd, is aangebroken en dat is te merken ook. Bij helder weer kun je ver uitkijken over de bergen maar vandaag zie ik zelfs niet de dichtstbijzijnde helling; het enige wat ik zie is een witte mist. Grappig trouwens dat dit deel van Shashui ook ‘Vuli’ heet.
Na anderhalve week eindelijk maar weer eens op internet… Het heeft de afgelopen dagen flink geregend en dat is te merken op de bergweggetjes. Mr Saidi heeft mij verboden achterop de pikipiki te gaan omdat de weg te slipperig is door de modder. Ps. fotos komen later!
Het belangrijkste van een cultuur is de omgangsvorm met andere mensen. In Tanzania is die omgangsvorm wel ietsje anders als in Nederland en af en toe is dat toch even wennen.
Uitgerust van onze Muzambai-tour, kunnen we de volgende ochtend gelijk de volgende uitdaging aan: onze confrontatie met Happy.
Het Mazumbai forest is een tropisch oerwoud van 600 km2, ergens in de Usambaras. We doen een tour van 3 dagen: de eerste dag gaan we per mountainbike naar Mazumbai, de tweede dag verkennen we het bos en de laatste dag gaan we fietsend terug.
Juma heeft de gewoonte af en toe tot laat op het kantoor door te werken en dan slaapt hij daar op een klein bankje. Vannacht kreeg ik om 2 uur een smsje dat ik de volgende ochtend om 9 uur klaar moest zijn om het veld in te gaan, terwijl daarover niet eerder iets afgesproken was en ik om 2 uur allang heerlijk lag te slapen.
Na 2 dagen door de omgeving wandelen (soms is het meer klimmen dan wandelen, met hellingen van 45 graden) heb ik spierpijn in mijn kuiten. Die Kilimanjaro in december ben ik niet meer bang voor.